Weeping Willow Woodnotes: mei 2007

donderdag 31 mei 2007

SiS °21/Johnny Berlin/Von Südenfed

Sundays in Spring, het 'duystere' indie netlabel for the sensitive hearted, presenteert na bijna een jaar radiostilte zijn 21ste mp3-release. Dit keer diepten ze de verloren 'Zero Distance ep' op van onze landgenoot Sébastien Karkoszka, spelend als Jupitter goes Quattrocento. De lo-fi opname dateert uit 2002 en refereert aan mid-period Hood, The Montgolfier Brothers en Bright Eyes ten tijde van Letting Off the Happiness.

Uit de mailbox: stem Johnny Berlin in de Afrekening met 'Upper middle class'.

Leukste elektronicarelease van het jaar: Tromatic Reflexxions van Von Südenfed, de opmerkelijke maar uiterst geslaagde collaboratie van The Fall-frontman Mark E. Smith met het Duitse elektronicaduo Mouse On Mars. Von Südenfed speelt op vrijdag 17 augustus op Pukkelpop.

# Kristof | 31.5.07 | 0 reactie(s)

dinsdag 29 mei 2007

Jotie

Schreef Ingrid Weverbergh, weduwe T'Hooft, in een reactie op En wat dan?:

Jotie was wel erg melancholisch van aard. Hij was vaak droevig en verdrietig maar kon ook heerlijk lachen en optimistisch zijn. Als hij ergens binnenkwam vulde hij de ruimte. Hij was een warme persoonlijkheid en de tederste, liefste jongen die ik ooit heb ontmoet. Hij was zo ontzettend graag van die verslaving afgeweest. Jozef Peter, ik wil die mythe van die treurige prins niet ontkrachten hoor, het is een beschrijving die helemaal bij hem past. Verder ben ik ervan overtuigd dat Jotie in de galerij bij Marsman, Gorter, Jacob Groot enz... thuishoort, want het is dezelfde vijver waar ze hun pen in dopen. Hij zal als dichter en fenomeen altijd blijven.
Groetjes, Ingrid.

Dankuwel Ingrid, vooral ook om ~~mij~~ ons op het spoor van Jacob Groot te zetten.

# Kristof | 29.5.07 | 0 reactie(s)

~~Techtest~~

~~Technorati Profile~~

# Kristof | 29.5.07 | 0 reactie(s)

maandag 28 mei 2007

Datumloze dagen

Lang geleden, net geen 4 Luni, 3 Saptamini Si 2 Zile, toch een eeuwigheid. Maar het is mei en dan wil ook deze vogel nog wel eens een ei kwijt.
Ik krijg geen letter op het scherm, geen gedachte verwoord. Leeggeschreven. Nu al. (Zelfs Jeroen Brouwers druppelt nog. Zijn bekroning onlangs stemde me blij te moede.)
Als ik al eens een paar woorden achter elkaar zet, dan is het mij te plat, te gewoontjes. Zoals nu. Zinnen moeten knetteren of het heeft geen zin. Ik heb geen zin. Dan.
Vaak is het ook allemaal te donker voor woorden. U kent de kleur van mijn gedachten.
[Grootvader zinkt steeds verder weg hier uit dit leven. Morfine houdt hem op de been, maar mentaal is hij een hoopje ellende. Het besef dat het einde nadert, maakt hem leeg en lusteloos. Zelfs zijn ingelijste trots, die hem van aan de woonkamermuur tegemoet glimt, krijgt nog met moeite een glimlach op zijn eens zo fiere gezicht. Op 4 mei vierden we zijn laatste verjaardag. Straks gaat hij voorgoed gunseroppes.]

***
Ryan Adams, onder kenners eerste troonopvolger in lijn van Gram Parsons, heeft een nieuwe plaat klaar. Easy Tiger is naar verluidt de eerste van zeven releases dit jaar van de megalomaan die sneller platen opneemt dan Serge Simonart de telefoon als Bow... pardon David belt. Release: 25 juni. >>>Minder productief, minstens even geniaal: Sam Beam ofte Iron And Wine. The Shepherd's Dog, opvolger van het fonkelmooie Our Endless Numbered Days, ligt op 25 september in de winkelbakken. Hij opnieuw zachtjes de baard, u weeral keihard een krop in de keel. Reken maar. >>>An End Has A Start heeft een, toegegeven, veelbelovende start, maar na 'The Racing Rats' had de stekker er wat mij betreft al uit gemogen. Ontgoocheling van het voorjaar: de tweede van Editors, die daarmee alvast QOTSA en de Smashing Pumpkins uit de wind zetten. >>>Jimmy en Billy hebben er in hun nieuwe pompoenbezetting wel alvast een bijzonder leuke attractie bij. Jongens en meisjes, op de bas: Ginger Reyes. Straks geheel en al live op Pukkelpop, samen met om en bij de 879 andere bands (Arcade Fire! The Shins!). >>>Ja! >>>'Ik Ben Erbij'. Vos ~~zingt~~ jankt nog steeds van klein klein kleutertje edoch het refrein is het beste wat Gorki sinds heel lang uit de muzikale muts toverde. >>>Most hard-to-get record van het moment in de drukbezochte torrentsteegjes: Our Love To Admire, de nieuwe Interpol. Wie Mammoth download(de), zit gefopt met Exit Decader van Cut City. Cut who? Een Interpol-esque band uit Zweden. >>>Wel zomaar voor het grijpen: Ga Ga Ga Ga Ga van Spoon, Soundso van Wir Sind Helden en Live in Dublin van Springsteen. >>>Zeer terechte hype van het moment: The National. Op 13 juli op Dour, daags nadien op Rock Herk (helegans gratis! Hallo, LiveNation?) en tegen december op 1 in uw en mijn eindejaarslijstje. In mijn geval net boven Aan de arbeid van Yevgueni >>>Boekentips: Norwegian Wood van Murakami en, nogmaals, Kamermuziek van Mennes. Paul Mennes. >>>Liv Tyler is een leuke vogel. >>>Voilà, jeunt ulder (met Pinkpop live op Olland 3 bijvoorbeeld) en tot gauw.

# Kristof | 28.5.07 | 0 reactie(s)

dinsdag 22 mei 2007

Zwaan

Er drijft een zwaan
de oevers trekken het water
strak aan
zodat het niets verraadt
van zijn diepste wieren en vissen
als een beschaafd gelaat
en niets geschiedt
er drijft een zwaan
en ze weet het niet.

Elders:
Hommages
DBNL: Herman de Coninck
"De dood heeft mij een aanzoek gedaan"
In het spoor van Herman de Coninck

# Kristof | 22.5.07 | 0 reactie(s)

dinsdag 8 mei 2007

Wizard of Wishaw wereldkampioen snooker

~~Eens in het jaar, wanneer een keur aan keuvirtuozen om de Heilige Graal strijdt en ons tot nachtbraken noopt...~~
John Higgins (31) is de nieuwe wereldkampioen snooker. In een epische finale kraakte hij de 23-jarige Engelse qualifier Mark Selby: 18-13. Met zijn tweede wereldtitel (in 1998 was hij al eens aan het feest) hijst The Wizard of Wishaw zich naast generatiegenoten Mark Williams en Ronnie O'Sullivan. Higgins strijkt voor z'n zege 220.000 pond op. Ondanks een minder seizoen wordt hij ook meteen de nieuwe nummer één van de wereld.

Na een aarzelend begin snelde Higgins zondag naar een comfortabele 12-4 voorsprong. Selby leek uitgeteld, maar de flegmatieke vechtjas hield zijn opponent de hele maandagnamiddag in zijn stoel om frame per frame dichterbij te sluipen: 12-10. In een (zenuw)slopende slotsessie herleidde The Jester from Leicester zijn achterstand zelfs tot één enkel frame. Bij 15-13 schoot een ei zo na ingedommelde Higgins net op tijd terug wakker. De Schot rook bloed - en misschien ook al de eerste thee met toast; het was immers al ver over middernacht - en finishte na meer dan 12 uur met breaks van 57, 129 en 78.

Een aardig einde van een kwalitatief meer dan behoorlijk WK. Constant hoog niveau met piek in de halve finales, een evenaring van het centuryrecord uit 2002 (68 stuks) met tegelijk ook veel defensieve kunststukjes, en marvellous Mark Selby - uitmuntend in alle snookerfacetten - als de kroonexponent van een nieuwe wissel van de wacht.
Veteranen Steve (Statler) Davis en John (Waldorf) Parrot zaten na hun onderlinge duel weer heel vlug samen keuvelend in de fauteuil bij Hazel Irvine, en ook zevenvoudig wereldkampioen Stephen Hendry mocht andermaal snel inpakken. Titelverdediger Graeme Dott was toen trouwens al lang naar huis.

Neil Roberston bevestigde zijn uitstekende vorm, maar stootte in de tweede ronde op een geïnspireerde O'Sullivan, die er vervolgens uitvloog tegen Higgins. Mark Allen speelde Ken Doherty in de vernieling en de nog wat onstuimige Judd Trump liet aardige dingen zien tegen kanjer Shaun Murphy, die voor dé comeback van het toernooi tekende tegen Matthew Stevens. Anthony Hamilton en Ali Carter bereikten voor het eerst in hun carrière de laatste acht. Carter streek bovendien de vetpot op voor de hoogste toernooibreak (144).
Tot slot nog een pluim voor Rudy Bauwens en Bjorn Haneveer voor het even sappige als deskundige commentaar.

# Kristof | 8.5.07 | 0 reactie(s)

dinsdag 1 mei 2007

Jef Bidon

Valt knap tegen, dat soigneurspensioen, en dus dacht ex-verzorger Jef D'hont (Jef Bidon voor de vrienden): laat ik maar es een boek publiceren. En nee, niet zomaar een boekje. Een kluif die al minstens evenveel stof zou doen opwaaien als de hallucinante Helleklassieker Parijs-Roubaix enkele weken terug, maar dan figuurlijk uiteraard. In Memoires van een wielerverzorger spreekt Jef openhartig over doping en over zijn periode als soigneur bij het Duitse Telekom, nu T-Mobile. Het was - hoe kan het ook anders - Jean-Marie Dedecker die Jef aan de pen praatte en die zelf het nawoord braakt van een smeuïg relaas waarin onder andere oud-renner en ex-sportdirecteur Walter Godefroot het moet ontgelden.

Jef schreef zijn boek uit liefde voor de sport. Liefde voor de sport? Een paar deksels verder oplichten (de meeste feiten/geruchten kenden we al) om het eigen geweten te sussen, ja. Dan heb ik zelfs minder moeite met de weliswaar abjecte spreidstand van de witte ridder, wild woekerend met schadeclaims; één voet in het moerassige anti-dopingfront, de andere tussen één van de vele achterpoortjes die de sport die hij in hogere functie voorstaat, heeft opgezet. Of hoe anders moet je de beslissing van QuickStep-manager Patrick Lefevere duiden om Johan Museeuw maandenlang de omerta voor te schrijven? Hypocrisie vast en zeker. Het eigen vel, weet je wel. Maar ook misschien: mededogen met de poulain, wel of geen boter op het hoofd.

Anders dan bij de kleuter die Lefevere deed koken, kun je in het geval van Jef Bidon niet betwisten dat hier een ervaringsdeskundige spreekt. Van naald tot derailleur. Echter, - en nu komt het - wanneer je eigen reputatie al even twijfelachtig is als die van je doelwit, stuikt je hele opzet in elkaar als een stijfgeprepareerde Simpson op de flanken van de mythe.
Alleen, het paradoxale aan onze sportverering is dat we met z'n allen graag meegaan in het succes van de held, maar stiekem ook smullen als iemand hem verbaal in het nauw placht te drijven. En dus zal ook Jef aan zijn voddenkramerij beslist een flinke stuiver overhouden, net als zij die hem in dit bedenkelijke kunstje voorafgingen. (Op de persvoorstelling gisteren bleek dat -ie al meteen een hit heeft in Denemarken.) Met een biecht stap je naar de rechter of, godbetert, de pastor. Niet naar een uitgever.

Wat het vraagstuk van de eerlijke, zuivere (wieler)sport betreft: zolang de maatschappij niet eerlijker is dan haar meest kleurrijke afspiegeling, zal ik niet geheel anti doping zijn.
Voor wie dezer dagen of nachten toch absoluut in memoires wil verdwalen: de grote Wannes Van de Velde heeft een nieuw boek uit. Men zegge het voort.

# Kristof | 1.5.07 | 0 reactie(s)

TWITTER

FEED/ELDERS