Weeping Willow Woodnotes

Jan Mertens: Misschien moet je verdwalen

2011-12-13T16:44:00.001+01:00

Het huis glimlacht als je binnen komt. Het heeft op je gewacht en omarmt je. Het laat je zwijgen. Het zegt niets over brokstukken die voorbij de melancholie weer in elkaar zullen passen. Het licht heeft gewacht tot je binnen was om langzaam te verdwijnen. De rituelen zullen wel komen straks. Het is goed zo. Het is genoeg voor nu.

via janmertens.blogspot.com

Kus een droevige mond - De Gedachte - De Morgen

2011-11-07T23:07:00.001+01:00

En nu is er de nieuwste Spinvis, tien jaar na zijn debuut: Tot ziens, Justine Keller. Vers in de winkel. Ik heb geluisterd. En nog eens. En nog eens. Ik ben er kapot van. Wat een prachtige plaat. Hoezeer die over mij gaat. En over mijn leven en alles. Dat is bijna eng. Wat overigens iedereen zal denken, stel ik mij voor. En hoe dat het kunstenaarsschap van mijnheer Erik de Jong nog maar eens onderstreept. Met vette, onuitwisbare stift.
Ik ben jaloers op Spinvis. In de mooist mogelijke zin. Ik wou dat ik die woorden had geschreven. Dat ik ze kon zingen voor de mensen voor wie ik ze zou willen zingen.

via demorgen.be

de canvasconnectie najaar 2011

2011-10-18T14:35:00.001+02:00

via canvas.be

Spinvis - Tot ziens, Justine Keller

2011-10-04T16:40:00.001+02:00

tot ziens, Justine Keller

Morgen, donderdag, nog een liedje opnieuw mixen en dan zondag masteren, dan is hij af en klaar en op slot. “Tot ziens, Justine Keller” is de titel van het derde Spinvis-album. Er is lang en zorgvuldig aan gewerkt en ik ben er erg blij mee en erg trots op. Dit zijn de nummers, in deze volgorde.

01 Oostende
02 Kom Terug
03 De Grote Zon
04 Heel Goed Nieuws
05 Club Insomnia
06 Ronnie Knipt Zijn Haar
07 Begin Oktober
08 We Vieren Het Toch
09 Jij Wint
10 Koning Alcohol
11 Overvecht
12 Tot Ziens, Justine Keller

Hanco Kolk heeft de teksten van de liedjes verstript tot een graphic novel.(= stripalbum) Afgelopen maanden stuurde hij me geregeld schetsen en vorderingen. Man,man wat een prachtig werk is dat geworden. “Tot Ziens, Justine Keller” komt dus uit in twee verschillende uitgaven. Als CD en als strip + CD. Vanaf maandag 7 november ligt Justine in de winkel.

De muziek is gemaakt en opgenomen in Het Vaticaan (de studio onder mijn huis) en gemixt in Studio 150 te Amsterdam door Joeri Saal. Daar zijn ook de strings ingespeeld door Jeffrey Bruinsma (viool), Ro Krauss (altviool)en Saartje Van Camp, celliste en onmisbaar in Spinvis. Saartje leverde ook een fantastische bijdrage aan de strijkers-arrangementen. Het is erg mooi geworden. En helemaal toen Cor(van Ingen) op de valreep nog een zeer toffe baritonbas aan “We Vieren Het Toch” toevoegde.
22 november wordt het album officieel in Nederland gepresenteerd in Tivoli, Utrecht. De dag daarna, 23 november, in België, in de AB te Brussel. Voor die tijd spelen we nog een klein aantal reprises van De Weerman, waarin al veel liedjes van het nieuwe album worden gespeeld. Op de speellijst staan alle data.

Gepost door spinvis

via spinvis.nl

R.E.M. gooit de handdoek - goddeau.com

2011-09-21T21:30:00.001+02:00

"To our Fans and Friends: As R.E.M., and as lifelong friends and co-conspirators, we have decided to call it a day as a band. We walk away with a great sense of gratitude, of finality, and of astonishment at all we have accomplished. To anyone who ever felt touched by our music, our deepest thanks for listening." - R.E.M.

via goddeau.com

Clap Your Hands Say Yeah | Maniac

2011-09-20T20:06:00.001+02:00

Video by Pieter Dirkx

Geen regering? Laat het ons zo houden - De Gedachte - De Morgen

2011-09-04T19:59:00.001+02:00

Laten we even in herinnering brengen dat in de kern van onze democratie - de scheiding der machten die Montesquieu zo briljant bedacht heeft - de regering de uitvoerende macht is. Het lijkt wel of we de betekenis van het woord 'uitvoerend' zijn vergeten. Het parlement zou moeten bepalen wat er gebeurt. De regeringen hebben in de loop van de geschiedenis steeds meer macht naar zich toe getrokken om het parlement te verkleinen tot een applausmachine, waardoor de democratie niet gewoon getrapt is (we worden vertegenwoordigd door verkozenen), maar dubbel getrapt (de verkozenen duiden de beleidsmakers aan). Dat creëert een democratisch deficit.

Frank Wouters

via demorgen.be

Blijven Dansen : Senne Guns - YouTube

2011-09-01T21:43:00.001+02:00

via youtube.com

'Zomergasten: Guy Verhofstadt' - Cutting Edge

2011-08-30T22:05:00.001+02:00

Verhofstadt was misschien weinig verrassend en een beetje zelfverheerlijkend, maar hij deed wel iets wat veel te weinig huidige politici durven: het gevaar van het nationalisme aan de kaak stellen.

via cuttingedge.be

Islands in the Stream (cover)-My Morning Jacket w/Neko Case-Pittsburgh, PA 8/10/2011

2011-08-21T23:07:00.001+02:00

via youtube.com

'En Jeroen Brouwers is louter nieuwmodisch nurks' (Kristof Vandevenne)

2011-08-11T22:33:00.001+02:00

'Herman Brusselmans is alleen maar horkerig vulgair' (Jeroen Brouwers)

via knack.rnews.be

Appathy, A Mobile App That Takes You Down a Notch

2011-08-10T22:21:00.001+02:00

The goal of Appathy is straightforward: rekindle our appreciation of all those positive pings by surrounding them with the inanity of life’s typical interactions. With its groundbreaking ClearDisinterest(tm) technology, Appathy senses and captures the seemingly un-capturable: the unimpressed gaze, the rolled eyes, the brief moment of disdain. Your Humdrum Dashboard provides a birds-eye view of all those passed-over opportunities for connection and social interaction. It’ll even visualize your friends’ “dead zones”: the hours in the day when they’re most likely to ignore you.

via laughingsquid.com

sarah illenberger: good weather exhibition

2011-08-10T22:03:00.001+02:00

via designboom.com

Wei Yan: Portraits

2011-08-08T20:15:00.001+02:00

via diskursdisko.de

Senne Guns - Hoera voor de Eleboe by Zielplatenmaatschappij on SoundCloud

2011-08-04T22:40:00.001+02:00

via soundcloud.com

dEUS - Constant Now

2011-07-20T20:49:00.004+02:00

via soundcloud.com

Column Hugo Camps: De Tour als tombola - De Gedachte - De Morgen

2011-07-11T20:42:00.001+02:00

Normaal moeten alle kampioenen in hun carrière een dramatische smak hebben meegemaakt. Johan Museeuw kan er van meespreken. In 1971 kostte het de Spaanse stilist Luis Ocana zelfs de Tourzege op een moment dat hij negen minuten voorsprong had op Eddy Merckx. Zo zal het ook morgen gaan, wie weet met Andy Schleck of met Alberto Contador. De etter Cadel Evans zou ik het liefst zelf van zijn fiets knallen. Een grotere aso ben ik in geen jaren in het peloton tegengekomen.
Voor Jurgen Van den Broeck is er nog troost. Eindelijk heeft hij tijd om de zachte handen van Femke te leren kennen.

via demorgen.be

Vlamingen verdeeld door N-VA: wie arm is, wordt armer; wie rijk is, rijker | DeWereldMorgen.be

2011-07-11T20:20:00.001+02:00

De staatshervorming is zeker een grote bekommernis van N-VA-voorzitter Bart De Wever in zijn harde afwijzing van de nota Di Rupo. Een aantal voorstellen zijn voor hem stevig taboe: federale kieskring, samenvallende verkiezingen, de autonome rol voor Brussel,… Wat mij veel meer opvalt in de kritiek, is de agressieve aanval op de herverdeling en de asociale visie op belastingen en rechtvaardigheid.

via dewereldmorgen.be

‪Schiltz over N-VA‬‏

2011-07-09T23:52:00.001+02:00

via youtube.com

Michel Houellebecq – De kaart en het gebied - Knack Boekenburen

2011-07-09T23:08:00.001+02:00

Houellebecqs krachtige analyse van een seksueel op de dool zijnde mensheid verschuift in De kaart en het gebied naar zijn fascinatie voor de dood. 'De mensheid telt meer doden dan levenden.'

via knack.rnews.be

Beirut - East Harlem

2011-06-29T22:12:00.001+02:00

via youtube.com

Wilco The Whole Love Details - Stereogum

2011-06-29T22:02:00.001+02:00

We’ve heard “I Might” in the studio and some other new songs at Wilco’s Solid Sound festival. Today’s news is that the forthcoming The Whole Love will feature 12 tracks produced by Jeff Tweedy, Patrick Sansone, and Tom Schick. The record’s due 9/27 via the band’s new label, dBpm. That’s the cover above, here’s the tracklist:

01 “Art of Almost”
02 “I Might
03 “Sunloathe”
04 “Dawned On Me”
05 “Black Moon”
06 “Born Alone”
07 “Open Mind”
08 “Capitol City
09 “Standing O”
10 “Rising Red Lung “
11 “Whole Love”
12 “One Sunday Morning (Song For Jane Smiley’s Boyfriend)”
(via 24Bit)

via stereogum.com

Wilco – “I Might” - Stereogum

2011-06-28T20:04:00.001+02:00

via stereogum.com

Bookcase Accessible with Bosun's Chair

2011-06-24T20:18:00.001+02:00

via neatorama.com

Download de eerste RADIO KLEBNIKOV CD!

2011-06-24T20:06:00.001+02:00

via vilt.wordpress.com

Docufilm 'Antwerp Central' in voetspoor van W.G. Sebalds 'Austerlitz'

2011-06-24T19:59:00.001+02:00

via depapierenman.be

Radiohead - Staircase (live From the Basement)

2011-06-22T20:44:00.001+02:00

via youtube.com

"Kunst is alleen bedoeld voor jongens die de beurs hebben getild" (Gerrit Komrij)

2011-06-16T20:13:00.001+02:00

In 'Kunstwonderen' maakt Komrij zich vrolijk over de uitwassen van de opgeblazen kunstkritiek, de van de mensen losgeraakte museumwereld en de overspannen kunstmarkt. In 'Alles is gekleurd' wijdt Zwagerman een groot aantal enthousiasmerende stukken aan zijn geliefde kunstenaars. Knack sprak met hen over macht en snobisme in de hedendaagse kunst. Enkele uittreksels uit het dubbelgesprek van Maarten Dessing met twee van Nederlands beste essayisten.

via knack.rnews.be

POËZIERAPPORT: Pessoa loopt door de straten van New York - Ed Smet

2011-06-14T20:34:00.001+02:00

via poezierapport.blogspot.com

Wil de echte Modiano opstaan | NRC Boeken

2011-06-14T11:54:00.001+02:00

Patrick Modiano schrijft altijd hetzelfde boek, heet het, met altijd maar dezelfde ‘petite mélodie’. Onzin, schrijft zijn eerste biograaf Denis Cosnard, geen enkel boek lijkt op een ander. Kijk maar eens naar de stijl, die veranderde van barok en direct naar ingetogen en sober. En ook in het genre zit beweging: Modiano begon met fictie, toen werd het autofictie, daarna autobiografie en sinds kort weer fictie.

via nrcboeken.nl

Wandelen in Brussel, thee kopen en de kerk op waarde schatten

2011-06-13T19:54:00.001+02:00

De mensheid is dom, vindt Yves. Ze laat zich leiden door de geruchten en leugens die de media verspreiden. Hij rebelleert daartegen, kiest de kant van de underdogs, sympathiseert met groene jongens, Turken en rauwkost. Hij doet het niet omdat het zo hoort, uit principe, maar omdat hij genegenheid voelt voor groene jongens, Turken en rauwkost. Is hij een slechte Vlaming? Hij is geen Vlaming. Hij woont in Brussel.

Vandaag ging hij naar een kerk. Nog zo’n voorbeeld van een underdog. Een wereldwijd netwerk van oude mannen en praalgebouwen, maar een underdog. In het schip van de kerk vond Yves koelte. Hij gaat liever in een kerk zitten dan te betalen voor een cocktail in een café vol hipsters. In de kerk voelt hij zich niet bekeken, heeft hij niet het gevoel dat hij moet pronken met zijn mooie schoenen, of dat de ander uit is op zijn geld. In de kerk kan hij zich nog mens voelen.

via eenheldvanonzetijd.wordpress.com

René and Georgette Magritte with their Dog after The War (1983) - Paul Simon

2011-06-12T22:05:00.001+02:00

via youtube.com

Vuistslag op een blinde muur

2011-06-12T21:39:00.001+02:00

'Tóóóóóóó-niii-ióóóóó...!' Met deze brul van ontzetting begint het requiem dat A. F. Th van der Heijden maakte voor zijn verongelukte zoon. In de finale richt de schrijver zich op en blijkt een tovenaar.
Om te beginnen: er zijn woorden voor. Bij alle onbevattelijks is dat een wonderbaarlijkheid als bonus. Het vorig jaar verloren A.F.Th. van der Heijden en zijn vrouw Mirjam Rotenstreich op Eerste Pinksterdag hun zoon Tonio (15 juni 1988 - 23 mei 2010), student Media & Cultuur en begaafd fotograaf, aan de gevolgen van een verkeersongeluk in nachtelijk Amsterdam. Precies een jaar later verschijnt het vuistdikke Tonio, getooid met de ondertitel 'een requiemroman'. Een niet bestaand genre, als om de uitzonderlijkheid van deze situatie te accentueren.

Arjan Peters

via volkskrant.nl

Dagboek van een radicaal

2011-06-12T21:34:00.001+02:00

Vijf jaar geleden maakte de Leidse promovendus Jeroen Mettes een einde aan zijn leven. Deze week verscheen zijn nagelaten werk. Mare-redacteur en voormalig studiegenoot Thomas Blondeau gedenkt hem. ‘In de collegezaal domineerde hij iedere discussie. Opmerkelijk voor iemand die negentig procent van de tijd zweeg.’

via mareonline.nl

Parra Not So Happy Bird Sculpture

2011-06-12T00:27:00.001+02:00

via arkitipintel.com

sfcdt over gevogelte en Houellebecq's De kaart en het gebied

2011-06-10T20:02:00.001+02:00

Beantwoordt deze roman aan de verwachtingen? Bijlange niet, maar we mogen niet klagen: wie ‘Elementaire deeltjes’ en ‘De wereld als markt en strijd’ geschreven heeft, verdient voor altijd en ondanks veel, blijvende lof en eer. En waarom is deze roman niet geslaagd? Als roman van, stel een Vlaams auteur, zou dit tot een meesterwerk uitgeroepen zijn. Maar voor Houellebecq is dit beneden zijn maat. In deze roman is hij te veel een romancier en weinig meer.

via sfcdt.posterous.com

Look in Art: Jan Fabre

2011-06-07T17:23:00.001+02:00

via lookinart.net

boredom pays

2011-06-07T17:17:00.001+02:00

via boredompays.blogspot.com

Vandalog – A Street Art Blog

2011-06-07T17:09:00.001+02:00

via blog.vandalog.com

CANVAS - Goudvis - Josse De Pauw

2011-06-05T18:17:00.001+02:00

via cultuur.canvas.be

Canvas start vanavond met de heruitzending van 'Goudvis', een reeks indringende televisieportretten van Belgische topkunstenaars.

'De camera volgt hen een jaar lang op het podium, in hun atelier, tijdens repetities, premières en vernissages, maar ook thuis, achter de coulissen van hun 'publieke' leven. Daar komt de goudvis in zijn privé-bokaal tot rust. Want hoe internationaal gelauwerd deze artiesten ook zijn, in hun biotoop vallen ze terug op zichzelf. Hoe groot is de glans van het dagelijks bestaan?'

Met: Josse De Pauw, Robbrecht en Daem, Jef Neve, Berlinde De Bruyckere, Jean-Pierre en Luc Dardenne, Michaël Borremans, Guy Cassiers en Francis Alÿs.

wat 'wolken' waren - sfcdt's posterous

2011-06-05T15:45:00.001+02:00

‘De wolken’ van Hugo Claus is een gebeurtenis en toch een gemiste kans. Alweer wordt het werk van Claus verkwanseld en slordig behandeld.

via sfcdt.posterous.com

Le Guide Houellebecq | NRC Boeken

2011-06-04T19:58:00.001+02:00

‘Een groot voorstander van voetnoten,’ noemt Michel Houellebecq zichzelf. Maar bij de recente Nederlandse vertaling van De kaart en het gebied is geen uitleg bijgeleverd. Bij deze bieden Bernard Hulsman en Bianca Stigter een leeswijzer voor de veelgeprezen roman.

via nrcboeken.nl

het perenblog - poelsnip

2011-06-03T23:31:00.001+02:00

Een paar nachten geleden, in een droom, zag ik samen met H een poelsnip opvliegen - H zei dat het er één was, ik had geen idee. We waren ergens waar ik al eens eerder was in een droom, maar toen alleen, en we waren van een bushalte onderweg naar elders. Allemaal erg vaag. Er was nog iemand bij die ik kende, maar wie?

peren

via perenblog.blogspot.com

Kunst - De Gedachte - De Morgen

2011-06-01T23:25:00.001+02:00

Je mag het MAS bouwen, de beste affiche ooit voor Rock Werchter samenstellen, je vierde Michelinster binnenhalen, je vijfde Gouden Palm winnen: nooit zul je erin slagen de wereld zo simultaan in vervoering te brengen als dit Barcelona. Kunst voor de massa. De blik van de Mona Lisa of die van Xavi bij het eerste doelpunt? Gelukkig moet een mens niet kiezen.

Filip Joos

via demorgen.be

Barlet Model 2 by Barlock, Nottingham (UK)

2011-05-31T17:09:00.001+02:00

via hpricecpa.com

Michel Houellebecq, De kaart en het gebied (voorpublicatie) - Athenaeum Boekhandel

2011-05-29T20:09:00.001+02:00

Als Jed Martin, hoofdpersoon van deze roman, het verhaal ervan moest navertellen, zou hij misschien beginnen bij een combiketel die het begaf op een koude dag in december. Of bij zijn vader, een bekend, geëngageerd architect, met wie hij tal van eenzame kerstdiners heeft genoten. Hij zou in elk geval melding maken van Olga, een beeldschone Russische die hij aan het begin van zijn carrière heeft ontmoet toen hij voor het eerst zijn fotografische werk op basis van Michelinkaarten exposeerde. Dat was vóór hij wereldwijd succes boekte met zijn ‘ vakken’-reeks, waarin hij persoonlijkheden uit alle mogelijke milieus (onder wie de schrijver Michel Houellebecq) portretteerde tijdens de uitoefening van hun beroep. Hij zou ook moeten vertellen hoe hij commissaris Jasselin een gruwelijke moordzaak hielp oplossen, waarvan de afschuwelijke details het politiekorps nog lang zouden heugen. Tegen het einde van zijn leven zou hij een zekere sereniteit bereiken en alleen nog gefluister voortbrengen.

via athenaeum.nl

Kinderen van Carver

2011-05-29T19:30:00.001+02:00

Ik geloof in precies genoeg vertellen. Ik las ergens dat Mulisch had gezegd dat niet de schrijver fantasie moet hebben, maar de lezer, en ik denk dat ome Harry daar gelijk in had. Vertel je lezer hoe een kamer eruitziet door te zeggen dat er een wasrekje met onderbroeken staat en je bent klaar. En beschrijf vooral je personages niet, of ze moeten een houten been hebben – en dan moet dat houten been iets zeggen over het personage. Vertel me niet dat de man die om de hoek staat te wachten 'koude ogen' heeft, om maar iets te noemen. Die koude ogen verzin ik er zelf wel bij als we een paar bladzijden verder zijn.

via vandenb.com

Collectief ter bevordering en uitoefening van luiheid | Een held van onze tijd

2011-05-29T19:16:00.001+02:00

Het liefst zou Yves met anderen muziek maken en praten over het leven. Maar de anderen, hoewel talrijk aanwezig op sociale netwerken, zijn druk bezig met werk en examens. Het is pas leuk een lanterfanter te zijn als je samen met anderen leeg kan lopen.

via eenheldvanonzetijd.wordpress.com

'De wolken' van Hugo Claus: roddel en kassa - Boeken Insider - Blogs - Knack Boekenburen

2011-05-29T18:18:00.001+02:00

Guido Lauwaert was absoluut niet in de wolken toen hij 'De wolken', een selectie dagboekfragmenten van Hugo Claus, las.

Zo ga je niet met een literaire erfenis om. De media-aandacht voor het boek ‘De Wolken’ met als hoogtepunt een heiligverklaring in Ter Zake, gevolgd door het lezen van het boek, dat als ondertitel ‘Uit de geheime laden van Hugo Claus’ heeft, liggen aan de basis van de openingszin.

Vooreerst: geheime laden heeft Hugo nooit gehad. Dat ze in de onderste lade lagen wil niet zeggen dat het etiket ‘geheim’ erop geplakt moet worden. Bovendien, zoals elke goede lezer weet, lopen schrijvers altijd met een boekje op zak, of anders ligt het wel naast hun bed. Dat geldt overigens niet enkel voor schrijvers maar voor alle kunstenaars van oorspronkelijk werk. Ideeën kunnen goddelijk zijn, de start van een meesterwerk, maar het geheugen is zwak. Dus, noteren maar.Vervolgens: houd het boek tegen het licht en je ziet direct dan men uiterst onzorgvuldig te werk is gegaan met de literaire erfenis van Claus.

via knack.rnews.be

Bob Carpenter - Silent Passage

2011-05-22T23:52:00.001+02:00

via youtube.com

The World

2011-05-21T20:16:00.001+02:00

via marcjohns.com

The Art of M. S. Corley: The Catcher in the Rye

2011-05-21T20:07:00.001+02:00

via mscorley.blogspot.com

Norwegian Wood - Official Trailer

2011-05-11T22:03:00.000+02:00

via youtube.com

Something To Tell You

2011-05-11T21:20:00.000+02:00

Tijdens mijn onzinnige werkzaamheid sloeg ik een boek van een van mijn geliefde hedendaagse schrijvers, Hanif Kureishi, open en las dit: "It reminded me of our society's implausible commitment to optimism, and how much the depressed are hated". Dat staat in zijn 'Something To Tell You', een geestig boek dat zich tot mijn generatie richt en de generatie die na mij is gekomen. Ik herinner me nog heel goed hoe ik instemmend knikte toen ik deze zin voor de eerste keer las. Ik voelde me ellendig op mijn werk. Dacht dat iedereen me haatte en dat ik niets meer waard was. Natuurlijk is dat subjectief - ik betwijfel het zeer dat iemand met haatte. De kans is veel groter dat men onverschillig was. Maar dat opgefokte optimisme, daar vergis ik me niet in. Iedereen had plannen en over alles (en ik bedoel echt alles) werden plannen gemaakt. Niets werd aan het toeval overgelaten. De plannen waren waterdicht. Iedereen was veilig en ingedekt. 's Avonds zat iedereen voor het scherm, en van de prins geen kwaad. Iedereen ging met zo'n vooruitzicht voor ogen tevreden naar huis. Wie had een linkerbeen? Wie doffe ogen 's morgens. Maar na vijf vuile koffies begonnen de plannen weer wild in het rond te zoemen. En ik wachtte af in mijn web, tot het aan mij was om een fijne plaats te krijgen in een van hun perfecte plannen. Helaas was ik een perfectionist, waren de plannen niet perfect, en was ik nog minder perfect. Een perfectionist is bijna per definitie voortdurend ongelukkig, en maakt de anderen ook vaak ongelukkig omdat hij zoveel van ze verwacht. Een perfectionist bereikt nooit de top, dat kan hij niet. Meestal wordt hij omhoog geduwd, naar een plaats waar hij onschadelijk is. Zodat de anderen hun zin kunnen doen. Een luie perfectionist? Een luie perfectionist, zoals ik meen te zijn, is een beetje zoals een schizofreen. Of als een autist. Hij weet alles maar je kunt er niets mee doen. Een luie perfectionist wordt uiteindelijk naar het strand verbannen. Daar ligt hij met pijn in de ogen in de zon, niet in staat om zelfs nog maar een regel van Rimbaud te lezen.

Martin Pulaski

via hoochiekoochie.skynetblogs.be

Alela Diane - To Begin (Live at Housing Works Bookstore Cafe NYC)

2011-05-08T21:35:00.001+02:00

via youtube.com

Don’t go to Heaven by yourself this isn't happiness.™

2011-05-05T20:39:00.001+02:00

via thisisnthappiness.com

BRIK | De Kift

2011-05-05T20:29:00.001+02:00

via dekift.bandcamp.com

Negende langspeler van De Kift.

Writer's Block

2011-04-28T20:13:00.001+02:00

via hauntednonsense.webstarts.com

Custom Stacked Book Side Table by janedandy on Etsy

2011-04-18T20:10:00.001+02:00

via etsy.com

Nyctea Scandiaca (Sneeuwuil)

2011-03-22T14:40:00.004+01:00

Dit is de zoo
van het denken: de sneeuwuil tekent in de lucht
een geometrisch lichaam, de contouren van een kooi
om eindelijk tot rust, in zijn veren verzonken, onmogelijk
van sneeuwvlokken te onderscheiden, de kop om de as te wentelen

als wil hij zichzelf de nek omdraaien

met twee zwarte nullen kijkt hij ons aan
(dit is het denken geworden, twee ogen
uit het doek van Malevitsj gesneden)
stijgt onverhoeds uit zijn schaduw op

neerploffend snapt de uil
een klein dier voor onze voeten weg
enerzijds wil het naar de maan worden gedragen, anderzijds
houdt het nooit op in ons
te knagen

want

niet de uil maar wat weggesleept werd
is het werkelijke dier
dat in ons zit, piepend
gooit het zich te voorschijn, op de snavel

we raken het onherroepelijk kwijt
we hadden het willen beschermen
tegen ons
we hadden het een naam willen geven
we kunnen niet begrijpen waar die vreugde vandaan komt.

Peter Verhelst

Uit: De Zoo van het Denken, Prometheus 2011.

(Wake me up, wake me up)

2011-02-26T18:40:00.002+01:00

"If you think this is over, then you’re wrong."

Eventus docebit

2011-01-16T16:30:00.003+01:00

Belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar:
Stof en as; geld en olie, en in dit tochtgat aan de Noordzee een koning der Flamen, Walen, Dutstaligen en 24.000 geregulariseerde Asilianen door zijn benepen, inhalige ingezetenen en dier volatiel gekozen spitsboeven en speklappen te kijk gezet als opperfooraap in zijn eigen bananenrepubliek, waarbinnen plat opportunisme de staatsmachten versmacht, justitie verpaupert en de hoeders van de Kerk tot in de eeuwen der eeuwen tot rozenhoedjes zijn genoopt om genade voor alle zedenzonden.

I.M. o.a. J.D. Salinger, Mark Linkous, Jan Wauters, Bobbejaan Schoepen, Guillaume Corneille, Harry Mulisch en Captain Beefheart.

Beste radio en tv van 2010:
Beste radio: Babel, Mixtuur (Klara); Joos, Classics en alles van en met Luc Janssen (Radio 1).
Beste tv: Oud België, Kukeleku, Leuven Hulp (één); Vormgevers, Belga Sport, Goudvis, Cobra TV, Phara/Reyers laat en Paper Trails (Canvas); Jan Mulder, Maarten Van Rossem, Raymond van het Groenewoud, Herman Finkers, Herman Brusselmans en Ronnie O'Sullivan (diverse kanalen).
Slechtste tv: aan- en afgereden filibusters op een oprijlaan ergens in Laken.

Boek/toneelstuk/expo/concert/film/cd/site van 2010:
Boek: Het verdriet van de mediawatcher (Marc Didden).
Best gelezen in 2010: Alle mussen zullen sterven (Christophe Vekeman, 1999), Koen Meulenaere in Knack.
Stuk: Berckmans (De Tijd).
Expo: How Many Steps Until the Next Block, Rinus Van De Velde.
Concert: The National, ergens tussen mijn oren.
Film: Mr. Nobody (Jaco van Dormael).
Cd: The Suburbs (Arcade Fire).
Website: this isn't happiness.

Wensen voor 2011:
Velen om zeep en ratio voor velen.

"Now our lives are changing fast / Hope that something pure can last"

2010-12-24T17:20:00.005+01:00

01. Arcade Fire - The Suburbs
02. The National - High Violet
03. Beach House - Teen Dream
04. The Black Keys - Brothers
05. Neil Young - Le Noise
06. Swans - My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky
07. The Walkmen - Lisbon
08. Phosphorescent - Here's To Taking It Easy
09. Tame Impala - Innerspeaker
10. Admiral Freebee - The Honey & The Knife

11. Shearwater - The Golden Archipelago/ 12. Spoon - Transference/ 13. Bonnie 'Prince' Billy & The Cairo Gang - The Wonder Show Of The World/ 14. Johnny Cash - American VI: Ain't No Grave/ 15. Ali Farka Touré & Toumani Diabaté - Ali & Toumani/ 16. Jan Swerts - Weg/ 17. The Fall - Your Future Our Clutter/ 18. Black Mountain - Wilderness Heart/ 19. Buurman - Mount Everest/ 20. The Weepies - Be My Thrill.

Boeken2010

2010-12-21T13:31:00.003+01:00

- Karin Johannisson, De kamers van de melancholie (Ambo)
- Alessandro Baricco, De barbaren (De Bezige Bij)
- Jeroen Brouwers, Hamerstukken (Atlas)
- Michaël Zeeman, Aan mijn voormalig vaderland (De Bezige Bij)
- Jonathan Franzen, Vrijheid (Prometheus)
- Gerolf Van de Perre, Dichter in de massa (Atlas)
- Richard Yates, Cold Spring Harbor (De Arbeiderspers)
- Haruki Murakami, 1Q84 (Atlas)
- W.G. Sebald, Campo Santo (De Bezige Bij)
- Marc Boog, Er moet sprake zijn van een misverstand (Cossee)

En verder ook: Flann O'Brien, Op Twee-Vogel-Wad (Atlas); Alejandro Zambra, Het verborgen leven van bomen (Karaat); Karel van het Reve, Verzameld werk 5 (Van Oorschot); Marc Didden, Het verdriet van de mediawatcher (Luster); David Vann, Legende van een zelfmoord (De Bezige Bij); Arnon Grunberg, Huid en haar (Nijgh & Van Ditmar); Jotie T'Hooft, Verzameld werk (Meulenhoff/Manteau); Stijn Tormans, Verhalen en reportages (Meulenhoff/Manteau); Christophe Vekeman, 49 manieren om de dag door te komen (De Arbeiderspers); Rudi Rotthier, Een kneedbaar land (Atlas); Paul Mennes, Het konijn op de maan (Nijgh & Van Ditmar); Albert Cossery, De mensen die God vergat (Coppens & Frenks); Erik Heyman, Verzamelde gedichten (De Contrabas).

Verleden dagen

2010-11-30T12:45:00.007+01:00

10.11.10
Nabij het stationsplein, waar Annick sedert hogeschoolheugenis de lekkerste stoofselsaus van 3500 tot mijlenver daarbuiten toebereidt, kreeg ik een parkeerticket van een vriendelijke vamp die nog "tot kwart voor elf had". Ik verbeet mijn witz over "alle tijd van de wereld" en bedankte haar voor het kwartier.
Uit het door gevelwerken geteisterde boekenweeshuis kocht ik het Privé-domeindeel Het land van de wangen van Luuk Gruwez vrij. Verderop bij Standaard Kookboekhandel voltrok zich met de mooi uitgegeven verzamelde columns van Marc Didden mijn beste impulsaankoop in jaren. Ik kreeg er een glimlach en een vonk van herkenning (dag Inge) toe.

In de bieb, overmiddags brandpunt van tienerhormonen, vond ik verstrooiing in de ronduit vermakelijke rubriek Bladspiegel in een voorts vooral hoogdravende Knackvod. Twee frisge(pre)pensioneerde heertjes maakten de rekening van de inhalige Staat; een reumatische vijftiger verruilde P voor Plus Magazine.
Mulisch was vrijwel helemaal in vreemde handen. Zo ook Vargas Llosa en Van Reybrouck. Als je wint, heb je lezers. Doodgaan wil ook wel eens helpen. Ik beroerde een mooie heruitgave van het stippelstippelboek van Céline en haalde enige Berckmansen uit hun kramp. Een puberstel gniffelde bij Mijn haar is lang van H.B.
Het wicht wou een zoen. Wat had ik ze gemist, dit soort observaties temidden de dieren van mijn soort. De enige beesten die hun gat vegen.
Aan weldadigheid en wereldliteratuur.

Ik kokhalsde van inspiratie.
Buiten braakte ik het woord 'sjiekenbakteef'.
Win Butler en Régine Chassagne reden mij naar huis.

Veel ruis en weinig woorden

2010-10-07T21:02:00.001+02:00

- Om maar iets te zeggen.

(...)

2010-08-08T14:59:00.001+02:00

"Melancholie is een zachte, regelmatige regen, omdat ze de mensen de oneindige monotonie, de onveranderlijkheid en het ontbreken van elk doel der dingen meedeelt."

Carlo Michelstaedter

Laat mij maar liggen bovengronds

2010-07-17T16:51:00.003+02:00

Laat mij maar liggen bovengronds
afgescheiden van lof en ironie
geweerd van de speen
waarover we het laken heen en weer trokken.

Ik stel het wel in mijn houten huis
zo ver en even dicht bij u.

Laat mij maar liggen bovengronds
wachtend op een licht, een toehappend inzicht
laat mij de rug keren van al wie heeft getracht.

Ik heb u goed begrepen
en werd al zoveel bemind.

Wouter Steyaert

(Onthoud die naam. Schrijf hem op! Kras hem in uw cellulite!!)

meer hier

De hoek om kan altijd nog

2010-06-16T22:25:00.006+02:00

02.05.2010

Lieve Nele,

Bestuipt verwikkeld in een zoveelste gevecht met het witte niets waarop een uitdagend pulserende cursor als treiterend teken van onvermogen, waait mij plots een bevrijdende aswolk toe van de recent danig gefêteerde taalvulkaan Jeroen Brouwers. Hij, aprilgril gezegend boven alle Eyjafjallajökulls, die de kunst van het brievenschrijven meer dan eens als literaire anarchie bestempelde en eerlangs in een radio-interview de vroege oorsprong van zijn epistolaire kunst openbaarde - Brouwers schreef als kostschooljongen verplicht elke zondag een brief aan zijn ouders - is almaar hardnekkiger mijn grote voorbeeld, mijn cicerone.

"Natuurlijk begin je met hoe gaat het met jou en met je vrouw en met je poes en voor de rest schrijf je maar, over jezelf en je eigen belevenissen. Het doet er niet toe, een brief is altijd goed."

Welaan dan. Hoe gaat het met jou en met je ~~vrouw~~ mannetje en met je poes? Met mij alles zus en zo en zoals steeds zelden zielsgelukkig doch wel opgeruimd, strijdbaar en vol caprices. Maar miljaar wat wilt ge toch, met zulk een voorprogramma van de zomer. De lente draait in de linzensoep. Binnen brandt de stoof. Buiten gaapt een kloof. Tussen ratio en blind geloof. Boven ons vele stemmen. En iedereen is doof.

Zelfs de mussen piepen calvinistisch en hippen onbehaaglijk tussen de rododendrons. Geen fietsers wier schaduwen dansend tegen de gevels, hardop klemtoonschommelend met mijn dorp; geen aanwaaiende echo's van beschonken terrasklap, maar horden huilende honden in schrale grijsblauwe De Cordier-landschappen en een kerkhof vol uitgebloeide paardebloemen, verbitterd wachtend op bezielde blazers. Het is kil. Het regent. Het regent een trieste regen van berusting. Wat een depressieve episode. Ontregelend.

Laatst evacueerde ik een eendagsvlieg uit de strot van het toilet om hem of haar vervolgens, beroerd door zoveel vleugellamme hopeloosheid, tussen duim en wijsvinger te euthanaseren. Illustratief voor de hooggevoeligheid die mij treft, niet in het minst dus nopens vele ingezetenen van het dierenrijk, of zelfs maar hun plastische representaties. Zo bijvoorbeeld Der Kuhhirt van de Frans-Duitse negentiende-eeuwse kunstenaar Constant Troyon. Een koebeest en een herdersjongen staan zorgeloos in fel zonlicht afgebeeld, wijl tegen de achtergrond een donderbui zich aankondigt. Er gaat een ontzettende dreiging uit van dit schilderij. En toch overheerst het stoïcisme van de twee, op wie het naderend onheil maar weinig indruk lijkt te maken.

Datbezijds is daar nog mijn bibliofilie, die stilaan manische proporties aanneemt. Zomaar boeken verzamelen is niet genoeg, nee, bij voorkeur zijn het speciale uitgaven, rariteiten en unica. En dus: niet zomaar de essays van Montaigne, maar de essays van Montaigne uit de bibliotheek van wijlen Michaël Zeeman.

De reacties op mijn kladboek variëren van bezorgdheid over nieuwsgierige verbazing tot trotse appreciatie. Velen halen verwachte passages en verhoopte referenties aan. Enkelen proberen met doorzichtige maar ontroerende huis-, tuin-, en keukenpsychologie de doorschemerende eenzaamheid en mijn zachte toespelingen op zelfmoord te ontraadselen. Hen kan ik bij deze gerust stellen: hoewel de aardkloot met zijn almaar talrijkere impertinenties mij metterdag mistroostiger stemt, weet ik mijzelf nog te vitaal, ja zelfs te hovaardig voor zelfmoord: ik moet, nee, ik WIL nog het een en ander doen, beleven... Vooralsnog put ik uit de gedachte dat het op elk moment mogelijk is om dit hiernumaals te verlaten behalve troost ook moed om door te dolen; de hoek om kan altijd nog.

Jouw exemplaar van De geur ligt hier klaar. Ik wil het je graag persoonlijk overhandigen bij een koffie en een babbel over waar(toe) het leven ons heeft gebracht.

(Vannacht in een droom zat ik naast Pessoa in A Brasileira. Elkaar overtroevend in troosteloosheid dronken wij ons dood. En toen kwam Kristien Bonneure met het nieuws. Van tripoli en tralala. ‘En ook de minister is boos.’ Onder het licht van de lantaarns dwarrelde vulkanische as. Het sneeuwde in Lissabon.)

Warme groeten. Als steeds ook aan Thomas.

Geestschrijver

2010-05-22T22:51:00.003+02:00

Schrijft jwl, heden mijn ghostwriter onbewust en onbezoldigd:

Ja, ik heb weer zin om te schrijven. Maar waarom lukt het dan niet? Ideeën en onderwerpen genoeg, maar de rust, de ruimte en het zelfvertrouwen ontbreken. Nu heb ik daar wel een tactiek voor om dit te doorbreken: ik begin gewoon met schrijven. Het resultaat is dan doorgaans bedroevend. Vele opzetjes zijn al in de prullenbak verdwenen, schrijven laat zich niet forceren bij mij. Het moet gebeuren in onbewaakte ogenblikken, tijdens het lezen van een boek, tijdens een wandeling. Mijn hersenen dicteren dan flarden van zinnen die ik manmoedig probeer te onthouden. Ik ervaar het als een moment van geluk als ik dan een zin kan maken die dicht bij de gedachte is gekomen, een zin waarvan ik hoop dat deze goed genoeg is om meer bij te lezer op te wekken dan dat er daadwerkelijk geschreven wordt. (...)
Maar ik eis ook te veel van mijn schrijven, ik ben eigenlijk zelden tevreden. Dat weerhoudt mij de laatste tijd om er aan te beginnen. Waarom nog schrijven als het toch niet wordt wat ik zou willen? Hier ligt desalniettemin een oplossing op de loer. Ik moet gaan schrijven zoals ik schaak: met afgrijzen voor het eindresultaat. Of ik nu win, remise speel of verlies, als ik maar plezier heb gehad in het spel. Ik moet mijn eisen bijstellen en niet verwachten dat ik een grootmeester in het schrijven ben. Dus schrijf ik en bekommer me niet meer zo nadrukkelijk om wat ik schrijf, als ik maar met genoegen schrijf. Misschien ontspant het me uiteindelijk.

Ad nauseam

2010-05-04T17:10:00.005+02:00

"Niet stemmen in de hoop dat er iets zal veranderen, is illusoir," schrijft Yves Desmet in zijn standpunt, verwijzend naar het weerkaatsende pleidooi voor burgerlijke ongehoorzaamheid, of om het met Stijn Meuris te zeggen: "Wat denken die wel?"

Wel stemmen - op klassieke compromismakers of tot wie of wat die ook mogen zijn geïncarneerd - in de hoop dat er iets ten gronde of waarempel ten goede zal veranderen is helaas al even hersenschimmig, en dat weet Yves best. Ooit, niet zo lang geleden, weze zulks als verzuurde ziegezagerij geklasseerd. Iets recenter nog als fatalistische antipolitiek. Vandaag is het zuiver realisme. Helaas.

Niet wij, de ver-te-gen-woor-dig-den, maar wel de beaate berijders van de aanhoudende linkse starheid en de rechtsradicale wildgroei hebben ons eens zo traditionele politieke landschap in een dorre woestijn herschapen, waarin de door kartels gemuilkorfde protegés van het door even aplombe als naïeve loodgieterij vastgemanoeuvreerde staatsmodel België de kiezers blindgelovig ad nauseam de ene fata morgana na de andere voorspiegelen om hen ten slotte, na ontelbare ego-episodes en schabouwelijke partijpolitieke pirouettes, als simpel kiesvee weg te zetten. En dan zwijg ik nog over het populistische opbod aan communautaire opruikramerij aan weerszijden van de taalgrens, die elke nieuwe staatspuzzel bij voorbaat onmogelijk maakt.

Ik heb simpelweg geen hoop meer. Ik heb ook geen oplossing. Ik had geen probleem. Nu wel. Ik moet weer dat hok in. Op 13 juni of daaromtrent - men heeft nog geen akkoord. Om daar dan weer de heren en juffers vertegenwoordigers van het volk een blanco boterbrief te bezorgen voor een zoveelste sprookje van duizend-en-één-nacht. Alea iacta est. Zoek het nu zelf maar eens uit. Ik ga fietsen.

As

2010-04-18T14:04:00.001+02:00

Vespers in de tuin
Vespa’s martelen stilte
As vergeeft ‘t azuur

Overigens: deze toestand is deplorabel

2010-04-09T21:26:00.005+02:00

25.09.55
'Al enige maanden doe ik niets – alle pogingen tot een verhaal te komen lopen op niets uit, ik barst bij wijze van spreken van bruikbare détails maar mis de visie. Mocht dit ooit later een jonge schrijver onder ogen komen (en ben ik dan gebleken, een schrijver te zijn geweest van enig belang) laat hem dit dan troosten. Overigens: deze toestand is deplorabel. Ik mis de zin van het bestaan als ik niet schrijf. En wat is schrijven: vlucht voor jezelf, dat wil zeggen een soort constante boetedoening voor schuld.'

Barend Rijdes

Uit: Literaire dagboeken, Haarlem: Lenie Peetoom.

Gelukkig nieuwjaar en andere dikke vijgen na Pasen...

De geur van regen na de zwoelte | UniBook

2010-03-07T17:40:00.001+01:00

Kristof Vandevenne : De geur van regen na de zwoelte | UniBook

Verhuis

2010-03-07T15:43:00.005+01:00

Deze blog verhuist per 1 mei definitief naar http://wwwoodnotes.blogspot.com/.
U wordt nu al omgeleid. Automatisch binnen 30 seconden, of via een klik hier.

Bookmarks aanpassen!

Tot gauw.

Le néant

2010-02-12T20:50:00.003+01:00

Nog één keer waaid’ ik door het park
om weg te geven
mij hiervoormaals toegerust
door Almachtigen in onbruik

Mijn geweten schonk ik aan de ruitentikker
op het jaagpad naar geluk
Ik voorspelde hem een futurum
van stofgoud en zilverwerk vol zwarte tranen

Mijn dromen voederd’ ik aan wilde zwanen
die als bedrogen hun zwijgen ruilebuitten
voor angstaanjagend blazen
eenen treurzang in mineur

Mijn kreupel hart deeld’ ik onder hen
die het meedroeg naar mijn ziel
die ik meegaf met de engel
op wie net mijn starogen viel

Nu alle morgens na vandaag
mij bevangen zal
de geur
van regen na de zwoelte

In de schaduw van populieren
stonden witte damen
jeu de boules te
spelen in de zon.

Kristof Vandevenne

Uit: De geur van regen na de zwoelte, UniBook 2010.

L'être

2010-01-18T11:52:00.005+01:00

Zwijmelend wil ik, zo rêverieën als
kamperfoelie mij verdoven,
bespiegelen, herbeleven
mijn verleden zoveel rijker
dan d’ eentonige toekomst:
het gladgestreken perspectief

Vreemdsoortig wil ik zijn,
minziek, balorig, schizofreen - als
mystificerende poète maudit
inktzwart de allesomvattende
metafoor verdichten die
elk rededeel decimeert

Ik wil hardvochtig zijn,
toonloos, Stygisch en ontheemd,
mezelf ontveinzen met
narcotica en soms,
heel soms wil ik dood zijn
maar ik durf het niet

Bekaaid zal ik zijn, unheimisch
op het randje leven,
met fles van bank naar brug,
waar spooksels mij na wijzen
en vogels zich alras aan
mijn zwartgalligheid genoegen

Hoog in de bergen wonen,
met slechts sterrenschijnsel
dat mijn refuge begloort waar ik
rusteloos zal verdagen
gekweld door de cafard
Heel soms wil ik vrolijk zijn

Oh mijn God kon ik maar

bandeloos
champagne slurpen
uit de navels van geliefden

Jouïsseren en volstaan met
de ingekleurde stilte van
een duivelsvers op naaldhakken

dat zegt
dat ik melancholische ogen heb
en lippen om te zoenen en

dat ik dan zal blozen
en verdampen tot
onomkeerbaar niets

Kristof Vandevenne

Uit: De geur van regen na de zwoelte, UniBook 2010.

Troost voor iedereen

2009-12-31T18:24:00.005+01:00

Belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?
Vredespresident op oorlogspad, Belgisch opperbevelhebberschap van Europa tot in de kosmos, sociale bloedbaden, de groeiende bewijslast dat we letterlijk naar de haaien gaan.

I.M. Lux Interior, Patricia De Martelaere, Philippe Vandenberg, Simon Vinkenoog, Marcel van Maele, Willy DeVille, Christine D'haen, Jim Carroll, Bert Decorte, Vic Chesnutt.

Beste en slechtste radio- en/of tv-programma van 2009?
Beste radio: Babel (Klara), Luc Janssen.
Beste tv: Morgen gaat het gebeuren, portret van Carl Ridders in Puur persoonlijk, Belga sport: Jempi Monseré, Goudvis: Josse De Pauw (allen Canvas).
Slechtste tv: verflauwde BV's die zich in nauwsluitende pakjes door een tempexplaat wurmen.

Beste boek/toneelstuk/expo/concert/film en cd van 2009?
Boek: De bloemen, Koen Peeters.
Stuk: Onder de vulkaan (Toneelhuis).
Expo: Four Greeneries, Thierry De Cordier.
Concert: de merels in mijn tuin tussen april en september.
Film: The Fall (Tarsem Singh).
Cd: There Is No Enemy (Built To Spill).

Wensen voor 2010?
Troost voor iedereen.

Voor ik vergeet en later alles anders heet

2009-12-26T19:15:00.004+01:00

01. Spinvis - Spinvis (2002)
02. Wilco - A Ghost Is Born (2004)
03. Arcade Fire - Funeral (2004)
04. Radiohead - Kid A (2001)
05. The National - Alligator (2006)
06. The Shins - Chutes Too Narrow (2004)
07. Elbow - Asleep In The Back (2001)
08. Interpol - Antics (2004)
09. Eels - Blinking Lights And Other Revelations (2005)
10. Angels Of Light - We Are Him (2007)

11. The National - Boxer (2007)/ 12. Destroyer - Destroyer's Rubies (2006)/ 13. My Morning Jacket - Z (2006)/ 14. Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)/ 15. The New Pornographers - Twin Cinema (2005)/ 16. Iron And Wine - Our Endless Numbered Days (2004)/ 17. Wolf Parade - Apologies To The Queen Mary (2005)/ 18. Ryan Adams - Love Is Hell (2003)/ 19. Jim O'Rourke - Insignificance (2001)/ 20. LCD Soundsystem - Sound Of Silver (2007).

Welcome back Good ol' boredom

2009-12-24T18:26:00.004+01:00

01. Built To Spill - There Is No Enemy
02. Wilco - Wilco (The Album)
03. The Mountain Goats - The Life Of The World To Come
04. Arbouretum - Songs Of The Pearl
05. Daan - Manhay
06. Grizzly Bear - Veckatimest
07. Joe Gideon And The Shark - Harum Scarum
08. Daniel Johnston - Is And Always Was
09. Jim O'Rourke - The Visitor
10. Woods - Songs Of Shame

11. Neko Case - Middle Cyclone/ 12. Eels - Hombre Lobo/ 13. Morrissey - Years Of Refusal/ 14. Pink Mountaintops - Outside Love/ 15. The Antlers - Hospice/ 16. Bill Callahan - Sometimes I Wish We Were An Eagle/ 17. Great Lake Swimmers - Lost Channels/ 18. Emily Jane White - Victorian America/ 19. White Rabbits - It's Frightening/ 20. Sonic Youth - The Eternal.

Zalige kerst.

Boeken2009

2009-12-22T14:06:00.005+01:00

01. Marcel Proust - Tegen Sainte-Beuve, verslag van een ochtend
02. Koen Peeters - De bloemen
03. Tom McCarthy - Dat wat overblijft
04. J.M.H. Berckmans - 4 laatste verhalen en enige nagelaten brieven
05. Kazuo Ishiguro - Nocturnes
06. David Pefko - Levi Andreas
07. Patrick Hamilton - Twintigduizend straten onder de hemel
08. Leonard Nolens - Dagboek van een dichter
09. Michel Houellebecq & Bernard-Henri Lévy - Publieke vijanden
10. Jeroen Olyslaegers - Wij

En voorts: Paul Auster (Onzichtbaar), Bernard Dewulf (Kleine dagen), Rob van Essen (Visser), Philip Huff (Dagen van gras), Nop Maas (Gerard Reve - Kroniek van een schuldig leven), Paul Marijnis (Waandag), Jan Van Mersbergen (Zo begint het), Haruki Murakami (Blinde wilg, slapende vrouw), Vladimir Nabokov (Het origineel van Laura), Menno Wigman (De droefenis van copyrettes).

Bittergarnituur

2009-12-06T12:40:00.002+01:00

Eigen lof stinkt, jawel. Eigen stront trouwens ook, maar altijd net iets minder dan die van een ander. Denk daar maar eens over na bij uw volgende gevoegdoening.

Als de lente komt dan schenk ik u De geur van regen na de zwoelte, een selectief distillaat uit dit door ijltaal en egotripperij overwoekerde rabarberveld der radeloosheid. Bittergarnituur naar een recept van Berckmans, Brouwers en andere straaljagers der Nederlandse Lett'ren. Voor het nageslacht, en voor eenieder die zich aangesproken weet of voelt.

De bundel telt plusminus vijftig pagina's, verschijnt op 29 maart 2010 in eigen beheer op 50 genummerde en gesigneerde exemplaren en zal u hooguit 12,50 euro armer maken. Reserveren kan via wwwoodnotes at gmail punt com.

(...)

2009-11-19T19:15:00.002+01:00

Voor Jan Arends

2009-10-13T13:31:00.002+02:00

Voor mij
is angst
een
ziekte

daardoor
ben ik
nergens
bang voor

maar wel
bijna
overal
ziek van

Ingmar Heytze

Uit: Alle goeds, Amsterdam: Podium, 2001.

Zwarte aarde

2009-09-13T14:36:00.003+02:00

Als een dwarsligger werd je opzijgeschoven
en ingerekend en uitgeteld
als een vrijbuiter
achteloos op een zijspoor gezet
en geluidloos afgevoerd.

De zinnen vinden hun draai niet meer
en stokken een radeloos rad.
Een doodvonnis levenslang uitgesteld.
Jou werd niets toegeschreven
en ook je laatste brief
bleef onbeschreven.

Osip, ik wil met jou de wodka delen,
dat heeft de fles ons toegestaan,
samen in de sterren kijken
en zien
hoe boven deze zwarte aarde
een rode vogel wiekt.

Marcel van Maele

Uit: Een specht op mijn stamboom (1997) opgenomen in Krassen in wat was, Leuven: Uitgeverij P, 2001. Onderhavige bloemlezing van de recent betreurde dichter overigens nog vlot verkrijgbaar via de website van Uitgeverij P (zie Parnassusreeks).

Tourniquet

2009-09-01T14:05:00.006+02:00

20.08.2009

Dzjiezes Kraaist Nele, wat hebt gijlie mij daar in 3600 een letterlijk duizelingwekkend mooie bibliotheek gekregen! Ik was daar vanochtend voor het eerst, om te verpozen en de tijd te doden wijl mijn gezelschap op de broeierige donderdagmarkt stiefelde.

Ik had werk'lijk anderhalf uur lang de tijd van mijn leven en wist bijkans niet waar eerst kijken, ruiken, tasten, frunselen: aanschouwelijke indeling, prachtige mejoffers aan evenzo goed gebouwde infobalies en een waarlijk indrukwekkende collectie; dit alles waarbij die van 3500 mij nu ineens als maar een stijfsaaie kantoorbibliotheek toeschijnt.

En dan ook nog een altijd spannende tourniquet als toegangsdeur! En een heuse koffiebar! Ik ben helemaal om.

(Ploffend in felmauve designpluche met uitzicht op een dubbele rij esdoorns waarachter de mêlee aan de busstelplaats bij het station, ging ik door Woestijnkunde van Nolens en Ariel van Sylvia Plath.)

Het weer is met u. Alle goeds. Thomas idem.

PS: applaus voor de puzzel.
PS2: laatst zag ik frau Helga - je weet wel: dat spook van Duits waarop je 't destijds niet zo had begrepen en omgekeerd - in enen quiz op Canvas! Het mens had haar roste punkcoupe ingeruild voor grijs sluikhaar...

Pafke mafke groot gemis

2009-08-31T15:57:00.004+02:00

J.M.H. Berckmans één jaar dood. (zucht)

Zie ook:
No Man's Land (1/5) + Digging Tiny Holes for Tiny Dead Crows
vandaag in sepia - 31 augustus 2008

Pessoa en fruitsla

2009-08-24T20:29:00.002+02:00

03.08.2009 - aan Maria H.

Maria,

Hoe het met mij gaat? Niet zo dat als men aan mij zou ruiken, men direct nog eens opnieuw zou snuiven en zoude zuchten: gôh, gij lijkt wel een veld vol fuchsia's. Eerder zal men achterrugs fezelen: in hem is onstuitbaar de doodsbloem ontloken.

Als ene giraffe naar een blaadje groen reikhals ik naar vakantie (15.08 – 07.09), waarin ik beslist genoeg zal hebben aan de valse stilte van de wind die door de boomgaard briest.
Overdag word ik, onder grote angsten gebukt het sociale verkeer verdurend, niet zelden met de meest weerzinwekkende exemplaren der menselijke fauna geconfronteerd, vandaar die zinsnede.
Dingen en dieren zijn mij dierbaarder. Omdat ze grieven noch (voor)oordeel hebben en hoogst zelden een slecht karakter.

Het gepiepel om mij heen rinkelrooit zich liederlijk een sociaal bestaan bijeen wijl ikzelf steeds hardnekkiger de rust van het isolement betracht, in welks mij een wervelende schranderheid en gevatheid treft die verdampt tijdens gekout met de beesten van mijn soort. Ieder gedwongen contact is een loden last, elke sociale verplichting een heuse beproeving waaraan de gedachte alleen al mij hele dagen ontregelt en benauwt, edoch als het zover is mij steeds weer doet besluiten dat het in het geheel weer niets voorstelde.

De weinigen die zich de bij voorbaat verloren moeite getroosten mijn spinsel van eenzaamheid uitnodigend aan te vliegen, beschouwen mijn door angst en onzekerheden ingegeven afwijzingen als ondankbaar en arrogant, terwijl...

Ach Maria. Voor ik helemaal in Pessoa-iaans geweeklaag verzand, maak ik er hier maar een eind aan, aan deze stompzinnige repliek.

Dank voor je oprechte bekommerte. Ik ben geen zielenpoot. De zwaarmoedigheid zit me gewoon beter, als een kledingstuk dat niet langer over een wond schuurt. Hiep en hoera en uitbundigheid zijn niet aan mij besteed, maar het is ook niet zo dat ik om de andere dag denk: ja, nu zal ik me dan eindelijk maar eens gaan ophangen. Ik geniet ook wel, zoals hier nu van een simpele kom fruitsla, terwijl de zon roodgloeiend wegzakt achter de drachtige, thans door raven en merels bevolkte perelaar waaronder onze kippen nog een rondje russian roulette scharrelen en telkens verschrikt wegschieten als wederom een vrucht zich aan de zwaartekracht gewonnen geeft.

Heb het leuk in Londen. Wat dacht je van Berlijn wat verderop? Zweden wordt moeilijk. Ik bezoek je in Gent.

Hartelijks,

RIP Willy DeVille (1950-2009)

2009-08-08T21:02:00.002+02:00

Willy DeVille & Band, Haarlem: Patronaat, 19 juli 2007.

Narcissus

2009-07-20T19:19:00.002+02:00

zonder geheimen is dit water
geen plant die hier de oppervlakte breekt
een uitgestrektheid waarin later
mijn spiegelbeeld nog verder leeft

ik en mijn vreemd schaduwwezen
verloren in het ondergaan
van eigen weelde eigen waan-
wij hebben plotseling elkander
verrukt en verbijsterd lévend bevonden

en met grote schone gedachten aan
zijn wij moegestaard en dadendronken
een deel van dit eenzame water geworden

Simon Vinkenoog (1928-2009)

Uit: Wondkoorts, Amsterdam: De Bezige Bij, 1978.

In m'n hoofd

2009-07-10T20:24:00.003+02:00

Raymond van het Groenewoud, OdeGand Gent, 15 september 2007.

Brief aan een meisje in Gelieren

2009-07-06T14:34:00.003+02:00

05.07.2009

Dierbare Nele,

Jammer dat wij malkander rateerden toen gij mij laatst op een zaterdagoggend in Nolens' geboortestad kwaamt te visiteren. Ik had gaarne met jullie wat bijgekeuveld, maar was die dag veroordeeld tot het OCMW: memmen met marginalen en omgekeerd.
Heel wat water zeewaarts, iconen hel- of hemelwaarts sinds mijn laatste state of being. Laten wij gelijk oversteken met excuses. Het spijt me, ik heb je erg verwaarloosd.

Bouwheer en aannemer tegelijk zijnde blokkeer ik hier al maanden mijn eigen werf met eeuwig woordengewik tot ik zelf een ons weeg. Gehemmt om spontaan te schrijven. En wanneer m'n harses me bij nachte, in het uur van de wolf, al eens een troffel prozawaardige specie aandragen, blijkt mijn grijze homp na de ochtendtuk altijd weer aan amnesie ten prooi. Gelukkig beschik ik sinds kort over zo'n handige netbook (een mooie witte van het merk Asus) die potlood en notitieschrift van de nachttafel heeft verdreven en waarmee ik thans ook voorgaande regels behoed, wijl buiten mussen en merels het gloren van alweer een nieuwe overdadige zomerdag bejubelen. Als straks de hel losbarst zullen ze wel anders piepen. Wat verlang ik naar de geur van regen na de zwoelte...

Sinds zes februari staat deze brief in de stijgers. Nog maar eens heb ik mij in al mijn amechtige gekunsteldheid compleet vast gecomponeerd. Nu wordt het tijd dat ik dit misbaksel van mij af schrijf.

06.02.2009

Na een januarimaand van weinig veel en niets bizonders en aldus nauwelijks of wat tenzij altijd maar weer dezelfde zwarte ingrediënten voor welk epistulaat dan ook, stuitte mij vorig weekend een griepje tegen de borst van het soort welk ik mij slechts uit mijn vroege kindertijd kan reminiseren, of althans met evenzulke symptomen en romantische bijverschijnselen dewelke ik sedertdien te nimmer nog zo fel had gewaargeworden: hoestbuien allerhande, met bloed doortrokken snotterij en een brak lijf dat zich als een koortsige magneet aan bed en canapé vastzuigt en waarover gebogen den doktoor tot het benauwende besluit doodshoofdmedicijnkuur kwam.
Sedert maandag bestaan mijn dagen bijgevolg uit slapen, pillen eten, pillen schijten, visie turen, uilen knappen en het mij zielig laten welgevallen van verwennerij in de vorm van geperste vitaminen, dekentje toestoppen en de aanblik van waarachtige bekommerte.
Morgen zaterdag toog ik terug aan de arbeid, nu reeds huiverig voor de stapel foons die zich tijdens mijn afwezigheid ongetwijfeld heeft opgehoopt.

De bazenwissel bracht een nieuw elan en verse collega's. Mevrouw de baas is een charmante dame met veel parmantie. Meneer de baas is een toegankelijke Grieksgeboren Brusselaar met een gezond zakeninstinct. Ik werk haast dagelijks op relakse wijs met hem samen en en français raisonneren wij over de mensheid, de wereldpolitiek en de Litouwse economie.

06.07.2009

In mei kroop ik uit mijn cocon van mist en verdriet, na maanden van lethargische rupsendagen waarin ik nog maar eens door Pafke's complete oeuvre ging en voorts verbluft werd door Thomas Bernhard, Carl Ridders, Thierry De Cordier, Jan de Roek, Bach, Bruno Schulz en Samuel Beckett.

Paul Rigolle, die mij begin dit jaar aanzocht voor de publicatie in Dighter van enkele van mijn teksten, liet mij kortelings twee exemplaren van het eerste nummer jaargang 2009 geworden. Balsem voor het ego maar ook veel gène.

Sinds maart ben ik officieel lid van de inmiddels negentigjarige Koninklijke Toneelvereniging Kunst Adelt Geistingen. Op 6 en 7 juni liet ik mijn licht schijnen over Het aanzoek van Tsjechov.

De voorbij weken verwijlde ik voorts wel eens in Herentals, Rijswijk, Ittre, Elewijt, Steendorp en tussen de troostende dijen van bloeiende meisjes in mijn dromen.

De medicijnen zijn al enige tijd tot een minimum beperkt. Slechts nu en dan nog dek ik mijn emoties toe door middel van pilgebruik. Tengevolge deze chemische verbindingen koester ik geen ontevredenheid met het bestaan 'an sich', ben ik kalm en mild en zonder angsten en is het glas weder wat vaker halfvol dan leeg, bij voorkeur met gueuze, whisky, koffie, ouzo, limoncello, sinaasappelsap en rode tafelwijn.

Verder weet ik niets meer, dus laat ik het hier maar bij. Wederom sorry voor mijn niet aflatende gezeik. Soms wou ik dat ik net iets vaker simpelweg gelukkig was, maar liever dan in hiep hiep hoera wentel ik mij in stille somberte als in het rozengeurende ledikant van al even rozengeurende engelen.

Dag Nele. Ik mis jou. Ik ben van plan jullie eens in 3600 te komen bezoeken. Echter, het dorp staat om mij heen en houdt mij vast, ik kan niet... durf niet weg, hoezeer ook ik er naar verlang mij metterwoon te vestigen ergens in een woonst van mijn eigen: iets comfortabel kasteelachtigs, omgeven door weelderige tuinen vol bomen vol vogels waar ik dan nog hooguit vijftig jaar sober en in contemplatie leef om dan zachtjes te sterven aan de dood of iets dergelijks.

Als steeds alle goeds.
Hartelijks voor jou en Thomas. Ik kijk uit naar de trouwerij. Is daar al een datum?

PS: Ook gij, beste paardenkop, weze gegroet en bedankt. Ik weet nog niet wat ik aan moet met deze winkel, jaloersch als ik ben op Pascal Digital, Martin Pulaski e.a. die ook in het kruimelige kattenbellentijdperk van twitter en smoelboek hun kraam knap recht houden.

Doortocht

2009-06-23T16:46:00.003+02:00

en of de tijd hier heeft stilgestaan!
wel drie kwartier of langer.
wat alle horloges in de omtrek

monddood heeft gemaakt:
zelfs onder termometerhut
houden zij zich afzijdig.

gebiedend steekt
een olifant de slurf omhoog
van achter de kurken horizon.

de lucht bevat atomen
die ooit nog tot mijn stoffelijke
vader hebben behoord

Gust Gils

Uit: Zanger met zuurstofmasker, Amsterdam: De Bezige Bij, 1988.

Dode zee

2009-05-03T13:50:00.001+02:00

Al waterend in andere kanalen wordt het hier maar dode zee, waarvoor sorry.

Doodstil als het kan

2009-04-26T19:12:00.001+02:00

Het moet niet regenen
Het moet niet sneeuwen

Het moet niet vriezen
Het moet geen lente zijn
En zeker geen zomer

Het moet ook niet zo'n perfecte
Herfstdag zijn, de bomen een lust
Voor het oog, de lucht nog net
Een beetje warm, nee, nee

Het moet koud zijn
Het moet kaal zijn
Het moet stil zijn
Doodstil als het kan

De hemel staalblauw

En op zo’n dag gaat de oude sluis
Bij Zoutkamp krakend voor je open
En ligt de wereld bereidwillig als
Een verliefde studente te wachten

Vandaag is het niet zo'n dag
Maar aan zulke dagen denken
Kan altijd, dat is het mooie
Van die dagen, en van denken

RIP Martin Bril (1959-2009)

Closed Zone

2009-04-13T19:39:00.006+02:00

LL

2009-04-03T19:07:00.004+02:00

E likes birds, but sometimes gets annoyed when they tweet

2009-03-26T20:02:00.002+01:00

E twittert.

Artwork + tracklist Hombre Lobo.

De Lezenaar neemt intrek in de Silo

2009-03-21T21:56:00.006+01:00

Het Hasseltse boekenantiquariaat 'De Lezenaar' van Pieter Judo verhuist begin 2010 vanuit de Dorpsstraat 26 naar 'de Silo', waarvan recent de renovatie werd beëindigd, zo bericht HBvL.
De Lezenaar neemt in de bedrijvenzone aan het kanaal een volledig ontmantelde en leeggehaalde bakstenen ruimte in van 6,5 bij 11 meter en een hoogte van wel meer dan 20 meter, goed voor één grote boekenkast die plaats biedt aan ruim 100.000 boeken.
Het boekenantiquariaat van Pieter Judo, enkel toegankelijk na afspraak, is een zeer zorgvuldig ontworpen depotruimte op internationaal niveau. Judo specialiseerde zich in de aan- en verkoop van antiquarische boeken op het gebied van menswetenschappen (filosofie, theologie, geschiedenis, enz).

"Hij nam de bal aan zoals ik mijn poes op schoot neem"

2009-03-16T19:51:00.002+01:00

Jan Mulder ~~+ voetbal~~ = poëzie.