En nu is er de nieuwste Spinvis, tien jaar na zijn debuut: Tot ziens, Justine Keller. Vers in de winkel. Ik heb geluisterd. En nog eens. En nog eens. Ik ben er kapot van. Wat een prachtige plaat. Hoezeer die over mij gaat. En over mijn leven en alles. Dat is bijna eng. Wat overigens iedereen zal denken, stel ik mij voor. En hoe dat het kunstenaarsschap van mijnheer Erik de Jong nog maar eens onderstreept. Met vette, onuitwisbare stift.
Ik ben jaloers op Spinvis. In de mooist mogelijke zin. Ik wou dat ik die woorden had geschreven. Dat ik ze kon zingen voor de mensen voor wie ik ze zou willen zingen.
