Weeping Willow Woodnotes: juli 2006

woensdag 26 juli 2006

Reus

Er leefden tweeënvijftig verschillende zoogdieren, zesentwintig reptielsoorten en maar liefst driehonderdzes vogelspecies, waaronder een aantal bedreigde. Een wonderlijk aantal uilen ook. Wij wisten niets over vogels en wandelden dus maar wat. Ik vergezelde mijn zus bij het zwijgen. Nu en dan ontmoetten we een picknicker. Die knikte dan of stak even een hand op. Ik verdacht hen ervan dat ze het zo hadden ingestudeerd. 's Nachts sliepen we in de wagen. Gelaten drapeerden mijn ruggewervels zich over de versleten zetel. De sterren tekenden een verstild vuurwerk op de hemel. Ze waren allemaal dood maar zo zagen ze er niet uit. Ik knoopte de sok rond mijn pols en die van mijn zus. Ze haakte haar vingers tussen de mijne.

(Uit: Reus van Annelies Verbeke. De Geus, 2006. pp. 148-149)

# Kristof | 26.7.06 | 0 reactie(s)

donderdag 20 juli 2006

Floyd

Kijk, zó dwing je dus respect af. Floyd Landis. Rare pisang met kapotte heup. Gisteren een kruis erover, vandaag opnieuw uitzicht op het in een nevelgordijn van heroïek gehulde Tourfirmament. Quelle belle revanche!
Waar de boekhouder uit Texas zich zeven opeenvolgende jaren beperkte tot wat spierballengerol op de laatste klim, pakt de ietwat curieuze Pennsylvaanse ex-menoniet uit met een ultiem machtsexploot - het predicaat Merckxiaans waardig - om zich weer terug onder de mensen te fietsen en zich nu al tot morele winnaar te kronen van deze uiterst bizarre maar daarom niet minder bezienswaardige Ronde van Frankrijk.
Saaie Tour? Ik dacht het niet. En spannend meneer, spannend. De Tour van de vervlakking, de normalisering. De terugkeer van de fringale, de klop, de stervende zwaan. Een Tour die na een door behoudsgezindheid geteisterde aanloop op drie dagen van het einde herleid is tot een bloedstollend secondenspel tussen een handvol zogenaamde pseudofavorieten met de chronografisch begiftigde Spanjaard Pereiro Sio als vreemde maar verdomd veerkrachtige eend in de bijt.
Een Tour ook die, nu de vleesgeworden machines van het voorplan zijn gestapt of gejaagd, nauwelijks aan charme en dramatiek heeft ingeboet en - de moedige ploegleiders zij geprezen - voor het eerst in jaren weer aan onvoorspelbaarheid en vooral aan realiteitsgehalte heeft gewonnen. 'Zuiver' op het vlak van de sportieve prestaties welteverstaan, want wat de deerniswekkende heren coureurs in drie weken voorgeschoteld krijgen, grenst nog steeds aan het bovenmenselijke en is zondermeer een stok in het gevleugelde wiel van de stilaan ontredderde dopingjager die, hoe vaak hij het geweer ook van schouder verandert, altijd op tricheurs en verwerpelijke sujetten als Eufemiano Fuentes zal blijven stoten.
De zuivere (wieler)sport als eeuwige utopie. Of moeten we misschien toch eens beginnen te luisteren naar de in kringen van dopingbestrijders gehekelde opinie van mensen zoals de Nederlandse sportarts Berend Nikkels?
En ach, ondanks die eeuwige zweem van list en bedrog zijn er toch altijd weer heldhaftige solisten die je op hoogzomerse middagen uit je hangmat pedaleren en glorieus een nieuw epos toevoegen aan de jammerlijk door gitzwarte bladzijden ontsierde wielergeschiedenis. Zo ook gisteren, maar bovenal vanmiddag, ergens tussen Saint-Jean-de-Maurienne en Morzine.

# Kristof | 20.7.06 | 0 reactie(s)

zondag 16 juli 2006

Israël: een staat boven elke verdenking?

Nagels met koppen bij de brandende actualiteit. Journalist en Europakenner Paul Goossens, dit weekend op de opiniepagina's van DM:

(...) Sinds 9/11, de inval en de desintegratie van Irak is in het Midden-Oosten niets nog wat het was en loopt elke vergelijking met het verleden mank. Het kan deze keer wel compleet fout lopen en het schoon volk dat vandaag in Sint-Petersburg bijeen zit, doet er - na jaren schuldig verzuim - goed aan het hoofd deze keer niet in het zand te steken. Al maandenlang wordt in de Palestijnse gebieden de brandstof aangedragen die de hele regio in vuur kan zetten en ondanks de vele waarschuwingen van diplomaten en mensenrechtenorganisaties lieten de groten begaan. Om erger te voorkomen, is het de hoogste tijd om zicht op de verantwoordelijkheden te krijgen.

Dat Israël hier een heel slechte beurt maakt, is evident. Sinds de overwinning van Hamas op 25 januari liet het geen kans liggen om het leven en het bestuur in de Palestijnse gebieden grondig, zo niet totaal te ontwrichten. De beslissing om de douane-inkomsten van de Palestijnen te bevriezen, was onverantwoord en diabolisch. Het veroorzaakte een haast complete desintegratie van een samenleving, die al nauwelijks de middelen heeft om te overleven. Na de kidnapping van een Israëlisch soldaat werd de enige elektrische centrale van Gaza vernietigd, zodat een groot deel van de bevolking zonder stroom en drinkwater zit en de ziekenhuizen nauwelijks nog kunnen functioneren. Als toetje werd het ministerie van Buitenlandse Zaken gebombardeerd, zowat de helft van het parlement opgepikt, tientallen huizen vernield en vielen zowat zeventig burgerslachtoffers onder de bommen. Veel meer is er niet nodig om een nieuwe generatie terroristen en zelfmoordcommando's te rekruteren. Veel meer was er ook niet nodig om de fanaten van Hezbollah in Libanon weer in actie te krijgen, zodat Libanon en misschien ook Syrië opnieuw in de vuurlinie terechtkomen.

Het is niet de eerste keer dat Israël zich aan 'overacting' bezondigt. Men zal daar begrip voor hebben, want het heeft met eeuwenoud antisemitisme, de Holocaust, het ontstaan en de geschiedenis van de staat te maken. Het opmerkelijke en het nieuwe is evenwel dat Jeruzalem nu door niemand meer wordt teruggefloten. Of het nu over de afscheidingsmuur, de nederzettingen of de financiële wurggreep op de Palestijnen gaat, Washington laat premier Ehud Olmert begaan, zoals het destijds Ariel Sharon vrij spel liet. Dat heeft alles met de 'war on terror' te maken, de oorlog in Irak en het diep geloof van vele Bushgetrouwen in een uitdijend Israël. Omdat Rusland zich pas sinds kort opnieuw in het debat moeit, was het de taak van de Europese Unie om Israël af te remmen en de schijn van onpartijdigheid hoog te houden.

Het is Europa niet gelukt. (...) Op geen enkele moment heeft de Unie het aangedurfd het georganiseerd bankroet van de Palestijnse autoriteit en samenleving te verhinderen. In overleg met de Israëlische regering beslissen de VS over de marsrichting en de Europese Unie - niet zelden tegen beter weten in - volgt. Als Israël het Palestijnse geld op zak steekt of de elektriciteitscentrale vernielt, beperkt Europa zich tot braaf, bijna onhoorbaar verbaal protest en vervolgens grijpt het naar de geldbeugel. Om, zoals een Moeder Teresa, de humanitaire nood te lenigen en de oliefactuur van de ziekenhuizen te betalen. Allemaal omdat de Unie doodsbenauwd is dat elke kritiek op Israël in Washington en Jeruzalem als antisemitisme gebrandmerkt zal worden. Alsof Israël een staat boven elke verdenking zou zijn.

(Verbal Jam geeft tegengas: Hezbollah: het masker van Syrië en Iran.)

# Kristof | 16.7.06 | 0 reactie(s)

woensdag 12 juli 2006

CaMu

(Dood: Syd Barrett.)
(Idem: Hubert Lampo.)

'Vaarwel, Volkskrantlezer. Uw warme aandacht al die tijd heeft me niet onberoerd gelaten. Mu, lieve vriend, ik zal ons missen.' Met die woorden besloot Remco Campert maandag de 3.234ste en laatste CaMu. Sinds 2 januari 1996 publiceerde hij afwisselend met 'penvriend' Jan Mulder een column in aansluiting bij de actualiteit, linksonder op de voorpagina van de Volkskrant. Campert liet onlangs doorschemeren dat het werken aan zijn jongste roman hem zeer goed was bevallen en dat het schrijven van zijn stukje steeds meer een hinderlijk tussendoortje werd. Mulder gaf eerder al te kennen dat als één van hen er mee stopte, de ander er ook de brui aan zou geven.

Hopelijk doen 'de onzen' nog een tijdje verder.

Afscheid van CaMu op LiTTerair
Malmö
Wil Volkskrant af van Postbank-icoon Jan Mulder?
Hoe moeilijk maken dagbladcolumnisten het zichzelf eigenlijk?
Boeklog over CaMu
De laatste Mu

# Kristof | 12.7.06 | 0 reactie(s)

maandag 10 juli 2006

Duitsland wint altijd (2)

Zizou nog aan toe. Het benieuwt me hoe dan ook met welke onvoeglijke zinsnede matador Materazzi de stier in Zidane heeft losgemaakt. En wanneer duikt de Franse pendant van Stéphane Demol op die droogweg meedeelt dat "er veel wind stond, hè"?
Die onbegrijpelijke en verfoeilijke kopstoot is echter niet het beeld dat ik van deze grillige balvirtuoos zal onthouden. Daarvoor was hij, Zinédine Yazid Zidane, te lang een fantastische voetballer, zonder meer de grootste van de generatie waarmee ik opgroeide...

Voor hout snijdende nabeschouwingen en diepgravende analyses over hèt toernooi en zijn protagonisten verwijs ik u graag door naar de desbetreffende kolommen in deze of gene Vlaamse krant, gevuld door mensen met meningen die er, in tegenstelling tot mijn bescheiden exemplaar, echt toe doen, zoals daar bijvoorbeeld zijn Hugo Camps en Hans Vandeweghe. Misschien toch nog dit:

Het WK 2006. Historisch omdat het thans voorbij is, gedenkwaardig omdat het een internationale bühne bood aan een handvol sleetse pantoffelhelden die in het zicht van de voetbalistieke pensionering nog één keer wilden schitteren. Kahn, Figo, Zidane. Een laatste keer verpersoonlijkten ze mondiaal elk op hun karakteristieke manier de zinderende dramatiek die bij het voetbal hoort zoals pakweg enggeestigheid en hypocrisie bij een onthutste poldernazi en diens simpele stemvee (altijd al één miljoen Vlamingen voor de schenen willen schoppen, het lucht op, jawel).

Die Weltmeisterschaft gaat de geschiedenis in als het best georganiseerde en op één na drukst bezochte WK. Tussen 9 juni en 9 juli werden 64 wedstrijden afgewerkt (de ene al memorabeler dan de andere), 64 keer kon de stadionspeaker trots omroepen dat het zaakje uitverkocht was. Overal vierde de WK-gekte hoogtij, van Hamburg tot in München. Helaas sloeg dat laaiende enthousiasme slechts bij momenten over naar de 22 roemruchte actoren op de honderd bij zeventig meter rundvoer die men het grasveld belieft te noemen. Actoren die zich de voorbije vier weken al te vaak vanuit diverse camerastandpunten lieten snorren op matennaaierij, fopduiken en andere ridicule theatraliteiten.

Mag je, als de wierook over de organisatie het eigenlijke schouwspel amper bereikt, spreken van een pover WK? Ja, maar koester vooral de momenten waarop onze liefde voor het spelletje werd aangewakkerd (een goddelijke Zidane tegen de iets minder goddelijke kanaries), en vergeet ook niet de lof te zingen van heren als Hiddink, Klinsmann, Lippi en Domenech. Om hun principiële en succesvolle selectiepolitiek en omdat ze, in tegenstelling tot een halsstarrige en door sponsordeals verstijfde Parreira en andere Pekermannen, lef toonden en waar het kon positief spel predikten boven afbraakvoetbal. Ter illustratie: het woord catenaccio is nooit gevallen, de uitvinders ervan werden wereldkampioen. En terecht, laat dat duidelijk wezen. En oh ja, het vuurwerk gisteren was prachtig.

Genoten ook van het heerlijke Studio Sportzomer op de NOS, met Jack, Hugo, Youri, Van Hanegem,... die alleen maar stoel, tafel, glas wijn, kennis van zaken, ironie, geen blad voor de mond en vooral geen kasteel of een door fanatiek uitgedost gepeupel bevolkte studio nodig hadden om goeie televisie te maken. Hoed af, nogmaals. (Vanavond neemt Mart Smeets het weer over met haast dezelfde ingrediënten.) Borst haalde de metafoor van het leven boven om Mulders ontgoocheling en mistevredenheid over het spelpeil te counteren. Dat ging ongeveer zo: 'Een voetbalwedstrijd is zoals een mensenleven: nooit één langgerekte opwinding, maar slechts nu en dan een gelukzalig moment. Soms maar 3 of 5, soms 9 en als je geluk hebt misschien eens twintig.'

Voor wat het waard is: mijn WK-elftal:
Henry (FRA) - Klose (DUI)
Appiah (GHA) - Gattuso (ITA) - Zidane (FRA)- Maxi Rodriguez (ARG)
Grosso (ITA) - Cannavaro (ITA) - Ayala (ARG) - De La Cruz (ECU)
Buffon (ITA)

Andere opstellingen

# Kristof | 10.7.06 | 0 reactie(s)

zaterdag 8 juli 2006

Dromen zijn het bezinksel van de werkelijkheid

Een kleine, willekeurige verzameling quotes - de ene al iets diepzinniger dan de andere - die mij recent beroerden...

'Achteraf lijkt alles veel mooier dan het op het moment zelf was.'

Bent Van Looy in De Zevende Dag, 18 juni.

'In de liefde voor Oranje, beleden door randdebielen in klompen en kroontjes, zit zoveel romantiek als in Temptation Island. Jammer. Liefde voor het Nederlandse voetbal moet van een hogere orde zijn, zoals het beste voetbal van onze noorderburen. Het Nederlandse voetbal is een stijloefening en zijn aantrekkingskracht ligt vooral in wat het niet heeft gewonnen. Het WK van 1974 bijvoorbeeld, toen Oranje de wereld een voetbalgeweten schopte.'

Hans Vandeweghe, Het neurotische manco van Oranje, De Morgen, 10 juni.

'Dromen zijn bedrog, zegt men. Dat is een van inzicht gespeende mening. Dromen zijn het bezinksel van de werkelijkheid. En dat bezinksel, dat uit het troebele daggebeuren naar de bodem van het geheugen is gezakt, is doortrokken van het schijnsel van die droom.'

Jan Wolkers, WK-monoloog voor Holland Sport, 7 juni (spoel door naar 53:05).

'De zee is de vergaarbak van de melancholie, de tranen van God.'

Jan Fabre in De Leeuw in Vlaanderen, 19 mei.

# Kristof | 8.7.06 | 0 reactie(s)

vrijdag 7 juli 2006

Bachelor

Tja, het moest er eens van komen: gisteren afgestudeerd als betsjeler in Communicatiebeheer - specialisatie Pers & Voorlichting. Dank aan eenieder die hier voor iets tussen zat. Op naar de arbeidsmarkt, edoch eerst vakantie... Cheerio!

# Kristof | 7.7.06 | 0 reactie(s)

zondag 2 juli 2006

Eng(el)

Watou - kunstdorp aan de Schreve - is deze zomer opnieuw drie maanden overgeleverd aan poëzie en kunst. Tijdens de jaarlijkse Poëziezomer (2 juli - 10 september) intendeert initiator Gwy Mandelinck er een unieke cross-over van woord, architectuur en beeldende kunst, ditmaal onder het concept Extiem; als neologisme een samentrekking van 'extern' en 'intiem'.
Gerennomeerde dichters uit België (Claus, Nolens, Nasr), Nederland (Kopland, Korteweg, Vroman) en landen waar men talen spreekt die erg verwant zijn met de Nederlandse moedertaal, geven acte de présence. Onder hen ook de Zuid-Afrikaanse dichtende veearts Ilse van Staden, die in 2003 haar lyrische en lichtvoetige debuut 'Watervlerk' uitbracht. Daaruit het prachtige 'Eng(el)':

As mens 'n engel in 'n woonstel kon pas
met vlerke en vleuels en al,
as mens dit versigtig kon invou
soos 'n kind in 'n hoek
met knieë hoog opgetrek teen die bors,
íngeleun onder kosyne deur
en versigtig gedra langs boekkaste en stoele verby;
ás mens 'n engel tussen mure kon pas
op die derde vloer aan die oostekant
tussen potplante en goudvisbakke
sodat dit soggens die mooiste sal wees
as son op vlerke en vinne en blare val,
sal die hele woonstel na hemel ruik
soos slagvere wat sag teen tralies kneus.

Meer uit 'Watervlerk' (Kaapstad: Tafelberg, 2003) op Skoppensboer.

# Kristof | 2.7.06 | 0 reactie(s)

zaterdag 1 juli 2006

Te wapen, te wapen!

Voor de aardigheid even de historische achtergrond nagezocht van het fantastische A Portuguésa, sinds de revolutie van 1910 het officiële volkslied van Portugal.

In 1890 eisen de Britten middels een ultimatum dat Portugal zijn nieuwe kolonisatieplannen in Afrika laat varen. Ondanks hevige volksopstanden bezwijkt de Portugese regering onder de Britse druk, een toegift die de reeds tanende populariteit van koning Carlos helemaal doet stuiken en munitie geeft aan de groeiende republikeinse beweging.
Geïnspireerd door het gemeenschappelijke gevoel van verontwaardiging onder de mensen, schrijft de Portugese dichter en toneelschrijver Henrique Lopes de Mendonça in 1891 de tekst A Portuguésa, die zijn landgenoten aanspoort voor het vaderland te vechten (Pela lutar Pátria) en het verleden van hun land als grote zeemacht te prijzen. Componist Alfredo Keil zet de woorden op een eenvoudige maar krachtige melodie en spoedig wordt het lied populair onder het volk dat zich afzet tegen de al te ootmoedige en vernederende houding van zijn leiders.

In het refrein...
Te wapen, te wapen!
Ter land en op de zee!
Te wapen, te wapen!
Om te vechten voor ons vaderland!
Om te marcheren tegen de Britten!
...werd de laatste (anti-Britse) regel later vervangen door
Om te marcheren tegen de vijandelijke geweren!

Benieuwd of ze over een klein kwartier, ergens op een kortgewiekt grasveld in Gelsenkirchen, niet even teruggrijpen naar de oorspronkelijke tekst...

(Componist Alfredo Keil (1850-1907) had Duitse roots en was naast een groot romantisch toondichter ook de laatste belangrijke Portugese kunstschilder van de romantische school. Na zijn studies in München en Nürnberg (bij schilders als Kaulbach en von Kreling) keerde Keil terug naar Portugal. Zijn melancholische landschappen en taferelen ressorteren onder het Naturalisme, waartoe ook het werk van zijn illustere tijdgenoot Vincent Van Gogh wordt gerekend. Als componist vergaarde hij roem met zijn opera's 'D. Branca' (1883), 'Irene' (1893) and 'Serrana' (1899).)

# Kristof | 1.7.06 | 0 reactie(s)

TWITTER

FEED/ELDERS